تصاویر متحرک

تصاویر متحرک

تصاویر عاشقانه

گلچینی از زیباترین شعرهای عاشقانه

من شیفته ی میزهای کوچک کافه ای هستم...

که بهانه نزدیک تر نشستن مان می شود...

و من ...

روبه روی تو ...

می توانم تمام شعر های نگفته دنیا را یک جا بگویم

!............!

دوستت دارم...

تصاویر متحرک

تصاویر متحرک

تصاویر عاشقانه

تصاویر متحرک

گلچینی از زیباترین شعرهای دلتنگی

ﺩﻟﻢ ﺑﺮﺍﻱ ﻳﻮﺍﺷﮑﻲ ﻫﺎ ﻣﺎﻥ ﺗﻨﮓ ﺷﺪﻩ !!!
......ﻳﻮﺍﺷﮑﻲ
ﺣﺮﻑ ﺯﺩﻥ ﺷﺒﻮﻧﻪ ﺗﺎ ﺻﺒﺢ!!
ﺑﺮﺍﻱ ﺑﻮﺳﻪ ﻫﺎﻱ ﭘﺸﺖ ﮔﻮﺷﻲ!!
ﺑﺎ ﺻﺪﺍﻱ ﺁﻫﺴﺘﻪ
ﮔﻔﺘﻦ "ﺩﻭﺳﺘﺖ ﺩﺍﺭﻡ !!"

روز شمار تاریخ اسلام

15ام ذي الحجة الحرام

ولادت امام هادي عليه السّلام

امام هادي عليه السّلام بنابر مشهور در چنين روزي از سال 212 يا 214 ه ، در قريه صريا نزديكي مدينه به دنيا آمد.

تصاویر مذهبی

تصاویر مذهبی

     مطاف صبح      

الا ولایت تـو خلق را تمام هدایت                                          بـه جمله جمله گفتار تو پیام هدایت

ائمه‌اند هدایتگر و تـو در همه هادی                                      از آن بلند ز نام تـو گشته نام هدایت

تو چارمین علی استی و زاده سه محمّد                              تویی تو هادی و بر حضرتت سلام هدایت

کلام تو همه نور است، همچو آیه قرآن                                  دعای جامعه ‌ات تـا ابـد نظام هدایت

محمد ابن علی در تو دید روی علی را                                  که خورده است به نورت گره، زمام هدایت

هدایت است همه شیوه خدا و تو هادی                                تو را رواست ز سوی خدا مقام هدایت

سلام بر تو و بر نام و کنیه و نسب تو

ابا الحسن، اب و اُمَّم فدای اُمّ و اب تو

تو یازده صدف بحر نور را گهر استی                                      در آسمان هدایت الی الابد قمر استی

دهم وصی محمّد نهم سلاله زهـرا                                       نهم ولی خدا را نکوتـرین پسر استی

تو را ملائک هفت آسمان درود فرستند                                  ز شش جهت که تو مهرِ جمال دادگر استی

به پنج حس و چهار عنصر و سه روح و دو گیتی                      بـه امر خالق سرمد امام و راهبر استی

امـام یـازدهم حجت دوازدهم را                                            به اقتدار جلال محمدی پسر استی

ز هر چه گویم و گویند قدر تواست فراتر                                 ز هر چه گفتم و گفتند باز خوب‌تر استی

   سلام بر تو که آیینه جمال خدایـی

سلام بر تو که در تیرگی چراغ هُدایی

شب ولادت تو باز، نـور یافت ولادت                                       سرور شیعه بوَد در ولادت تو عبادت

خدا گواست که مهر تو ای امام هدایت                                  سعادت است سعادت، سعادت است سعادت

مرا چه زهره که در وصف تو زبان بگشایم                              پیمبران خدا راست بـر تو عرض ارادت

تو هادی همه‌ ای، خلق را به سوی خداوند                           بـه روز حشر همه هادیان دهند شهادت

قسم به «سامره» و آستان و صحن و سرایت             تـو را کرامت و ما را سۆال آمده عادت

اگر به راه تو فیض شهادتم بـه کف آید                                   خدا گواست که خوشتر بوَد ز روز ولادت

حریم توست همانا مطاف صبح و مسایم

   تبلور نجف و کاظمین و کرب و بـلایم

هماره شیعه به دامن سرشک شوق ببارد                            که از زبان تو با خود دعای جامعه دارد

زیارتی است که باشد شناسنامه عترت                               فضائلی است که نتوانَدَش کسی بشمارد

زیارتی است که باید هماره شیعه بخواند                              فقط نه آنکه بخواند، به لوح دل بنگارد

بـه شرح جامعه بـاید کتاب‌ها بنویسند                                  بشر بخواند و بر گوش جان خود بسپارد

زیارتی است که چون آیه‌های وحی، نباید                             کسی به یک خط آن دست بی‌وضو بگذارد

زیارتی است که فرهنگ اهل بیت در آن است                        زیـارتی که عبـارات آن نـظیر نـدارد

زیارتی است که در آن بود تمام ولایت

   بود تمام عبارات آن چراغ هـدایت

سلام بـر تـو که آیینه جمال خدایی                                       سلام بر تو که در تیرگی چراغ هدایی

سلام بر تـو که دردانـه امام جوادی                                       سلام بر تـو که نور دل امام رضایی

سلام بر تـو که جد امام منتظر استی                                   سلام بر تـو که فرزند سیدالشهدایی

سلام بر تو که کعبه، سلام بر تو که حجی                            سلام بر تو که مسعا و مروه‌ای و صفایی

سلام بر تو که از «سامرا» ز لطف و عنایت                             به دردهای دوا ناپذیر خلق، دوایی

سلام بر تو که چارم علی ز نسل رسولی                             سلام بر تو که عین الحیوة خضر بقایی

سلام "میثم" بی‌دست و پا به لطف و عطایت

که گشته چون منِ ناقابلی مدیحه سرایت

اشعار مذهبی

چشمه دعا

آن نازنین كه وصف جمالش خدا كند                                     امشب خدا كند كه نگاهى به ما كند

آن دلنوازِ از دل و از جان عزیزتر                                             باشد كه درد جان و دل ما دوا كند

آن بى نیاز از همه غیر خدا خوش است                                ما را گره ز كار فرو بسته وا كند

آن محو ذات خالق و بى اعتنا به خلق                                  شاید به ما شكسته دلان اعتنا كند

آن چشمه دعا كه دعا مستجاب از اوست                              چون مى‏ شود به حالت ما هم دعا كند

پیوند خورده زندگى ما به مهر او                                          این رشته را كس نتواند جدا كند

عالم به خوان رحمت او میهمان ولى                                    یك تن نشد كه حق نمك را ادا كند

خواهد كند ثناى كسى را اگر كسى                         بهتر همین كه مدحت ابن الرضا كند

ابن الرضاى دوم و چارم ابوالحسن                                        كامشب جهان را ز رخش با صفا كند

چارم على ز عترت و نور دل جواد                                         كو چون جواد لطف نماید عطا كند

گویى على به روى محمد كند نگاه                                       چون این پسر به روى پدر دیده وا كند

هادى، دهم امام كه در روزگار خویش                                   جابر سریر معدلت مرتضى كند

دیدار او كدورت دل را جلا دهد                                              ایماى او حوائج مردم روا كند

باید رضای خاطر او آورد به دست                                          خواهد ز خود هر آن كه خدا را رضا كند

آن كو كند فصیح تكلم به هر زبان                                         كى از جواب راز دل ما ابا كند

كار خدا به امر خدا مى ‏كند بلى                                          من عاجزم از این كه بگویم چه ها كند

ابن السبیلک چون ز ابن الرضا سوال                                    از راز بعثت سه تن از انبیاء كند

گیرد جواب خویش و نشیند ز پا و باز                                     یحیى ابن اكثم از پى او ادعا كند

او نیز مفتضح ز سوال و جواب خویش                                    اقرار بر فضیلت آن مقتدا كند

اى هر چه هست عالم و آدم فداى او                                    در حفظ دین چو هستى خود را فدا كند

در راه سر بلندى قرآن كند درنگ                                          بر او هر آن قدر متوكل جفا كند

از جور و ظلم دشمن و تبعید و حبس و قتل                            راضى به هر چه حكمت حق اقتضا كند

با سعى و صبر خویش به گرد حریم دین                                هر جا حصار محكمى از نو بنا كند

نور خدا كجا و بساط شراب آه                                              خصم سیاه دل ز خدا كى حیا كند

كى آید از ولى خدا خواندن سرود                                         خواند ولى چنان چه سرورش عزا كند

او مایه‏ ى حیات جهان است وى دریغ                                   دشمن ورا شهید به زهر جفا كند

اى یادگار آل محمد خدا به ما                                              لطفى اگر كند ز طفیل شما كند

صاحب دلى كجاست كه چون ابن مهزیار                               بر دیده خاك پاى تو را توتیا كند

اى زاده‏ى جواد و به سان پدر جواد                                       مهرت نشد كه قهر به سوى گدا كند

افتاده‏ ام به دام بلا یا ابالحسن                                            غیر از تو كیست؟ آن كه ز دامم رها كند

دست گدایى من و دامان تو بلى                                         جز سوى تو گداى تو رو در كجا كند

من بنده ذلیلم و تو خسرو جلیل                                          چون تو ثنا كنم كه خدایت ثنا كند

خواهم كه بیش مدح تو آرم ولى ز عجز                                 این طبع نارسا به همین اكتفا كند

باشد كه حق به خاطر تو یا ابالحسن

  ایمان كاملى به "موید" عطا كند

اشعار مذهبی

شه سریر ولایت

چو بر سریر ولایت نشست خسرو دین                                  فلك نهاد به درگاه او سر تمكین

بیا كه صبح هدایت دمید و شد تابان                                     در آسمان ولایت ستاره دهمین

ز نسل احمد مرسل ز دوده حیدر                                         ز نور فاطمه طاووس باغ علیّین

ز آسمان امامت دمید خورشیدی                                         كه آفتاب جمالش گرفت روی زمین

به سالكان حقیقت دهید مژده كه گشت                               امام هادی فرمانروا و رهبر دین

ستاره‌ای كه ز انوار چهره، روشن كرد                                    فضای كون و مكان را به نور علم و یقین

مه سپهر فضیلت، محیط جود و كرم                          شه سریر ولایت چراغ شرع مبین

طلیعه‌ای كه ز بهر طواف شمع رُخش                                   گشوده بال چو پروانه جبرئیل امین

شهنشهی كه شهان پیش خاك درگاهش                             كشیده دست ز تخت و كلاه و تاج و نگین

مهی كه بهر تماشای آفتاب رُخش                                       نشسته در صف گردون ستارگان به كمین

سُرور سینه زهرا، سلیل ختم رسل                          نهال گلشن طاها و روضه یاسین

به پیش تربت پاكش دم از بهشت مزن                                  كه خاك اوست مصفّاتر از بهشت‌ برین

ضمیر اهل یقین از صفای او روشن                                       دهان اهل ادب از كلام او شیرین

رُخش طلیعه آیات كبریاست بخوان                                       صفات ذات خدا را از آن خطوط جبین

چو دُرّ لئالی طبعش به گوش دل آویز                                    كه طبع اوست گرانمایه گنج دُرّ ثمین

شهی كه حكم ولایش ز بامداد ازل                                       نوشته كلك قضا بر صحیفه تكوین

حصار علم و یقین شد به دست او استوار                             كتاب فضل و شرف شد به نام او تدوین

"رسا" چو خواست كه دفتر به زیور آراید

    نموده نامه به نام مباركش تزیین

تصاویر مذهبی

جامی از صهبای توحید ناب

میلاد امام هادی علیه السلام باز بهانه ای است تا به زیارت جامعه یعنی همان منشور امام شناسی شیعه مراجعه مجددی داشته باشیم و فراموش نكنیم كه همان طور كه خداوند را، خود باید به ما بشناساند - « اللهم عرّفنی نفسك ... » (1) یا « بك عرفتك و أنت دللتنی علیك و لولا أنت لم أدر ما أنت » (2) یعنی خدایا خود را به من بشناسان ... ، بوسیله خودتو را شناختم و تو من را بسوی خود رهنمون ساختی و اگر تو نبودی من نمی دانستم كه چیستی – اهل بیت علیهم السلام را هم باید بوسیله خودشان بشناسیم و فریاد بزنیم :

«بموالاتكم علمنا الله معالم دیننا و أصلح ما كان فسد من دنیانا... »(3) بوسیله موالات شما خداوند معالم و معارف را به ما آموخت. یكی از معالم دین و بلكه برترین آنها خود اهل بیت علیهم السلام می‌باشند!

در همین رابطه جمله ای بسیار عمیق در زیارت جامعه این كتاب امام شناسیِ مدونِ امام هادی علیه السلام وجود دارد كه بسیار مستحق تأمل و تفكر در اطرافش می باشد:

«و مَن وَحّده قبِل عنكم » یعنی هر كس خدا را یگانه بداند، این عقیده را از شما دریافت نموده است !!

در بدو امر این مطلب یك ادعای سنگین به نظر می رسد و خواننده را به فكر فرو می برد كه چطور ممكن است كه هر موحدی كه هر جای عالم باشد توحید خود را از اهل بیت علیهم السلام دریافت كرده باشد و حال آنكه ممكن است آنها را ندیده باشد و با مكتب و معارف آنها آشنا نباشد و بلكه اسمی هم از آنها نشنیده باشد ؟!

حقیقت این است كه نه تنها توحید بلكه سائر ارزشها و اعتقادات دینی و بلكه كلیه ارزشهای انسانی، بقای خود را در بین جامعه بشری چه اسلامی و چه غیر اسلامی مدیون اهل بیت علیهم السلام و فداكاری آنها در راه دین و اعتلای ارزشهای الهی و انسانی، می باشند!

با یك نگاه كوتاه به عقائد سائر ملل و نحل(4) در رابطه با یگانگی خداوند در می یابیم كه توحید حقیقی فقط و فقط در مكتب اهل بیت علیهم السلام یافت می شود!

همه می دانیم كه تمام مسیحیان جهان اعم از كاتولیك و پروتستان و سایر فرقه های آنها تا آنجا كه نگارنده تحقیق نموده و حتی با بعضی از آنها از نزدیك بحث نموده ام، اعتقاد به «اغانیم ثلاثه» دارند و حضرت عیسی علی نبینا وآله وعلیه السلام را – العیاذ بالله – فرزند خداوند می دانند چنانچه در قرآن نیز به این عقیده خرافی بارها اشاره شده  و با آن با شدت تمام مبارزه شده است (5) !!

آیا با وجود این همه خرافه در مورد خداوند مظلوم و غریب در بین میلیاردها انسان این كلام كه توحید حقیقی فقط در مكتب اهل بیت علیهم السلام یافت می شود حرف گزافی است ؟!

دین یهود نیز كاملا آغشته به این دست از خرافات می‌باشد چنانچه اعتقاد دارند كه عزیر پیامبر علیه‌السلام پسر خداست (6) !!

اكثریت مسلمانان امروز جهان را اهل تسنن تشكیل می دهند كه اكثریت آنان از لحاظ عقیدتی دارای گرایش عقیدتی و كلامی اشعری می باشند و منكر حسن و قبح عقلی می باشند و صدور ظلم از خداوند را ممكن می شمارند و از همه فاجعه‌بارتر اینكه قائل و معتقد به «قدمای ثمانیه» می باشند و صفات خداوند را – العیاذ بالله – زائد بر ذات وی می دانند و به عنوان مثال معتقدند كه در كنار ذات مقدس خداوند كه قدیم است، صفت علم یا اراده یا حیات و قدرت او نیز قدیم می باشند به گونه ای كه با ذات عینیت ندارند(7) و این همان عقیده ایست كه امیرالمومنین علیه السلام در خطب نهج البلاغه به كرات به نفی و ابطال آن پرداخته اند (8)!

اما سائر ادیان وضعیتشان روشن تر است، ادیانی مثل بودایی كه مجسمه بودا را می پرستند یا زرتشتی كه آتش را تقدیس می كند یا بهایت كه بها را خدا می داند یا حنابله امروز كه وهابیت تكفیری، شجره خبیثه همین شوره‌زار پر خس و خاشاك و پر از سنگلاخ است و اشعری مسلك نیز می باشند (9) برای خدا به جسمانیت قائلند و آنچنان به ظواهر جمود دارند كه الفاظی كه در قرآن به شكل كنایه به كار رفته اند را حقیقت می پندارند مانند: « ید الله، بأعیننا، ساق و غیره » و معتقد به امكان رۆیت خداوند با چشم سر در آخرت می باشند !!

حال به اصل بحث برگردیم آیا با وجود این همه خرافه در مورد خداوند مظلوم و غریب در بین میلیاردها انسان این كلام كه توحید حقیقی فقط در مكتب اهل بیت علیهم السلام یافت می شود حرف گزافی است؟!

خطب نهج البلاغه كه خداوند را از امكان توصیف و رۆیت در دنیا و آخرت مبرا می كند و صفات خدا را عین ذات وی معرفی می‌نماید ، آئین نامه توحید شیعی می باشد.

حقیقت این است كه نه تنها توحید بلكه سائر ارزشها و اعتقادات دینی و بلكه كلیه ارزشهای انسانی، بقای خود را در بین جامعه بشری چه اسلامی و چه غیر اسلامی مدیون اهل بیت علیهم السلام و فداكاری آنها در راه دین و اعتلای ارزشهای الهی و انسانی، می باشند!

همه با این جمله در دعای ندبه آشنا هستیم « أین وجه الله الذی إلیه یتوجه الأولیاء » یعنی كجاست وِجهه و محل توجه خداوند و مركز و محوری كه هر ولیی از اولیاء خدا كه بخواهد به خدا متوجه شود باید به آن سمت متوجه شود یا این كه هر ولیی كه به سمت خدا متوجه می شود نا خود آگاه به آن سمت متوجه شده است چه بداند و چه نداند و چه بخواهد و چه نخواهد !!

احتمال اول در صورتی است كه فعل مضارع « یتوجه » را انشائی معنا كنیم و احتمال دوم كه قوی تر به نظر می رسد مبنی بر این است كه خبری معنا كنیم و لازمه این احتمال دوم این است كه هر جا هر كس كه به یاد خدا می افتد در واقع خداوند این یاد را با دست ولی خود به قلب آن بنده افكنده است چنانچه در قرآن كریم می خوانیم :

«و ما یذكرون إلا أن یشاء الله » (10) یعنی انسانها خدا را یاد نمی كنند مگر این كه خداوند بخواهد. چنانچه در مورد ملائكه نیز  می خوانیم: «فالملقیات ذكرا » (11) طبق یك احتمال یعنی قسم به ملائكه ای كه ذكر و یاد را به قلوب بندگان می‌افكنند !! و این موارد با هم منافات ندارد كه بگوئیم ذكر را خدا می افكند یا ملائكه یا ولیّ خدا لكن توضیح آن در این مختصر نمی گنجد.

 

پی نوشت:

1-كافی ج1 ص337 .

2- مفاتیح الجنان ابتدای دعای ابو حمزه .

3- مفاتیح ، زیارت جامعه كبیره .

4- شرح نهج البلاغه ابن ابی الحدید ج3ص224تا229

5- توبه /30 و مائده / 72و73و75 و آل عمرا /59 و غیره .

6- توبه /30 .

7- بدایة المعارف ج1 ص75 .

8- نهج البلاغه محمد عبده ج2ص37 و عیون اخبار الرضا ص136 و توحید صدوق ص37 .

9- رجوع شود به پی نوشت شماره 4.

10- مدثر/ 56 .

11- مرسلات / 5 .

پیامک های میلاد امام علی النقی علیه السلام

ز سوی عرش رحمن، نوید شادی آمد                       بشارت ای محبان، امام هادی آمد

کجایی یابن زهرا بده عیدی ما را                             که روح عشق و ایمان امام هادی آمد

 

باران نور، شدت گرفته است، «مدینه» خیره مانده است.

طنین شوقناک ملائک، آسمان را لبریز کرده است.

دهمین چراغ روشن هدایت آمده است؛ بلند و پایدار، ایستاده بر پیشانی جبروت؛

آن‏چنان استوار که زانوان عصیان دشمنان را در هم فرو ریخته است.

 

گلــی از گلشن طــه به جهان رو کرده                       که جهــان را ز صفا جنّت رضوان کرده

نور چشمان جواد ، بُوَدْ همنام علی                         که خدایش ز شرف، ناطق قرآن کرده

 

« بِكُم فَتَحَ اللّه‏ُ، و بِكُم یَختِم »

امام علی النقی علیه ‏السلام:

ما كلمات (خدا) هستیم كه پایان نمى ‏پذیرد و فضیلتهاى ما درك نمى ‏شود.

(الاختصاص: 94 ، الاحتجاج: 2/ 499)

 

امشب ای دل، شب شادی است                            در کف ما برات آزادی است

باب رحمت ز هر طرف شد باز                                  شب میلاد حضرت هادی است

 

آمدنت را ستاره‏ها در زاویه‏های آسمان به تماشا نشسته ‏اند.

آمدنت را ملائک در باغستان‏های ملکوت، شور گرفتند.

درست نیمه ذی الحجه، آن‏گاه که «سمانه» قنداقه ‏ات را در دستهای پدر نهاد تا شوق را در چشمهایش خیره شود.

 

آمد به جهان مبشر آزادی

مصباح هدایت بشر در وادی

رسواگر هر حکومت الحادی

سرچشمه ی معرفت امام الهادی

***

ای آفتاب عالمیان هادیا سلام                     ای نور چشم هاشمیان هادیا سلام

ای چارمین علی خدا یا علی مدد                ای مقتدای فاطمیان هادیا سلام

***

 

امام علی النقی علیه ‏السلام :

مَن أطاعَ اللّه‏َ یُطاعُ ،

هر كس از خدا فرمان ببرد، از او فرمان برند .

(تحف العقول: 482)

مولا همه جا به نامتان می نازم                  به عطر خوش کلامتان می نازم

یا "حضرت هادی الائمه" حتی                           بر نوکری غلامتان می نازم

 

« الحَقُّ مَعَكُم و فیكُم و مِنكُم و إلَیكُم، و أنتُم أهلُهُ و مَعدِنُهُ »

 

ای شیر درنده پیش تو رام شده                              هرکس به تو دل داده دل آرام شده

از دولت پابوسی درگاه شماست                             جبریل امین اگر که خوش نام شده

 

زمین هیچ‌گاه یخ‌ بندان نخواهد شد.

ستاره ‌ای در پس ستاره، و آفتابی در پی آفتاب است.

هنوز در هوایی ابری خورشیدی می ‌تابد،

و سایه مردی از سلاله نور، که بوی هدایت می ‌دهد روی دیوارهای جهان افتاده است.

 

افلاک همه غلام "هادی" هستند                            در چرخش بر" امام هادی" هستند

دردنده ترین وحوش این دنیا هم                              چون بره و میش رام "هادی" هستند

 

امام علی النقی علیه ‏السلام:

مَن أَطاعَ اللّه‏َ لَم یُبالِ سَخَطَ المَخلُوقِینَ ؛

هر كه از آفریدگار فرمان بَرد، از خشم آفریدگان پروا ندارد.

(بحارالأنوار: 71/182)

 

افلاک که هر کدام، هادی هستند                            چون نقطه ای از کلام "هادی" هستند

در رقص سماع گونه شان می بینم                          در چرخش دور نام "هادی" هستند

 

***

الهی صبغه ی ارشادیم ده

اسیر نفسم و آزادیم ده

نمی گویم که غم یا شادیم ده

تولای امام الهادیم ده

سیره امامان

امام هادی علیه السلام را بهتر بشناسیم!!

---

دهمین ثمره باغ ولایت و دوازدهمین نهال عصمت و طهارت و نخستین فرزند پیشوای نهم در مدینه، شهر نورانی پیامبر بزرگوار اسلام، در محلی به نام «صریا» دیده به جهان گشود. میلاد با سعادت و پر برکتش بر تمامی دوست‏داران خاندان نبوّت و شیعیان جهان مبارک باد.

---

 

میلاد نور

امام هادی علیه‏السلام سحرگاه روز پانزده ذیحجه قدم به عرصه گیتی نهاد تا وجود تابناکش روشنایی بخش تاریکی‏های جهل و بی‏ایمانی شود. نوزادی که در آینده‏ای نه چندان دور مایه سربلندی و افتخار اسلام شد.

امام دهم ادامه دهنده رسالت خطیر امامان ماقبل خویش بود.

 

محل ولادت

دهمین ثمره باغ ولایت و دوازدهمین نهال عصمت و طهارت و نخستین فرزند پیشوای نهم در یکی از محلات مدینه، شهر نورانی پیامبر بزرگوار اسلام، در محلی به نام «صریا» دیده به جهان گشود.

 

نام و القاب حضرت

پدر بزرگوارش او را به زیباترین نامی‏ که در خاندان رسالت سابقه داشت نامید و نام «علی» بر وی نهاد. بعضی از القاب مبارک حضرت: هادی، ناصح عالم، فقیه، امین، عسکری، دلیل، فتّاح، نقی، و مرتضی است؛ چنان که امروز بیشتر شیعیان و دوست‏داران اهل بیت علیهم ‏السلام حضرت را با لقب مشهور «هادی» می‏شناسند.

امام هادی علیه السلام همچون نیاکان خود در برابر ناملایمات بردبار بود و تا جایی که مصلحت اسلام ایجاب می کرد با دشمنان حق و ناسزا گویان و اهانت کنندگان به ساحت مقدس آن حضرت، با بردباری برخورد می کرد

مادر حضرت

حضرت هادی علیه‏السلام فرزند اول حضرت جواد علیه ‏السلام است. مادر عزیز و مهربانش، سَمانه نام داشت و از شاهزادگان رومی ‏بود که به اسارت لشکر مسلمانان درآمد و به عنوان «ام ولد» آزاد شد و افتخار همسری امام نهم را پیدا کرد. وی در نهایت فداکاری و دلسوزی و از بانوان صالح و درستکار و پاکدامن روزگار بود و از پشتیبانان سرسخت امامت و خلافت الهی و نسبت به مقام ولایت آشنا و آگاه بود.

زن‌ و فرزندان‌ امام‌

حضرت‌ هادى‌ (علیه السلام‌) یك‌ زن‌ به‌ نام‌ سوسن‌ یا سلیل‌ و پنج‌ فرزند داشته‌ است‌ .

1 - ابومحمد حسن‌ علیه‌ السلام‌ ( امام‌ عسكرى‌ (علیه السلام‌) یازدهمین‌ اختر تابناك‌

ولایت‌ و امامت‌ است‌ ) .

2 - حسین‌ .

3 - سید محمد كه‌ یك‌ سال‌ قبل‌ از پدر بزرگوارش‌ فوت‌ كرد ، جوانى‌ بود آراسته‌ و پرهیزگار كه‌ بسیارى‌ گمان‌ مى‌كردند مقام‌ ولایت‌ به‌ وى‌ منتقل‌ خواهد شد و قبر مطهرش‌ كه‌ مزار شیعیان‌ است‌ در نزدیكى‌ سامرا مى‌باشد .

4 - جعفر .

5 - عایشه‌ ، یا به‌ نقل‌ شادروان‌ شیخ‌ عباس‌ قمى‌: " علیه‌ " .

مادر عزیز و مهربانش، سَمانه نام داشت و از شاهزادگان رومی ‏بود که به اسارت لشکر مسلمانان درآمد و به عنوان «ام ولد» آزاد شد و افتخار همسری امام نهم را پیدا کرد. وی در نهایت فداکاری و دلسوزی و از بانوان صالح و درستکار و پاکدامن روزگار بود و از پشتیبانان سرسخت امامت و خلافت الهی و نسبت به مقام ولایت آشنا و آگاه بود

اخلاق حسنه امام

پیشوایان معصوم علیهم السلام انسانهای کامل و برگزیده ای هستند که به عنوان الگوهای رفتاری هدایت جامعه را به سوی خداوند عهده دار شده اند.

گفتار و منش امامان علیهم السلام، ترسیم "حیات طیبه" انسانی و وجودشان تبلور تمامی ارزشهای الهی است.

امام هادی علیه السلام همچون نیاکان خود در برابر ناملایمات بردبار بود و تا جایی که مصلحت اسلام ایجاب می کرد با دشمنان حق و ناسزا گویان و اهانت کنندگان به ساحت مقدس آن حضرت، با بردباری برخورد می کرد.

 "بریحه" عباسی - که از سوی دستگاه خلافت به سمت امام جماعت مکه و مدینه منصوب شده بود- از امام هادی علیه السلام نزد متوکل شکایت کرد و برای او نوشت: اگر خواهان حفظ مکه و مدینه هستی ، "علی بن محمد" را از این دو شهر بیرون کن زیرا او مردم را به سوی خود خوانده و گروه زیادی از او پیروی کرده اند.

متوکل امام را از کنار حرم رسول خدا صلی الله علیه و آله تبعید نمود. هنگامی که امام از مدینه به سمت سامرا در حرکت بود، بریحه نیز  همراه ایشان بود. در بین راه بریحه به امام گفت: تو خود می دانی که عامل تبعید تو من بودم. سوگند می خورم که چنانچه شکایت مرا نزد خلیفه ببری، تمام درختانت را در مدینه آتش می زنم، خدمتکارانت را می کُشم و چشمه های مزارعت  را کور  می کنم. بدان که این کارها را خواهم کرد. امام علیه السلام در جواب فرمود:

«نزدیک ترین راه برای شکایت از تو این بود که دیشب شکایت تو را نزد خدا بردم و من این شکایت را که بر خدا عرضه کردم نزد غیر او، از بندگانش نخواهم برد» .

بریحه چون این سخن را از امام شنید، به دامن آن حضرت افتاد، تضرع کرد و از ایشان تقاضای بخشش نمود. امام فرمود: تو را بخشیدم. (اثبات الوصیة، مسعودی، صص 196-197)

تصاویر مذهبی

تصاویر مذهبی

نهج البلاغه

آیه قرآن

اشعار مذهبی

روز شمار تاریخ اسلام

14ام ذي الحجة الحرام

بخشيدن فدك به حضرت زهرا سلام اللَّه عليها

(بحار الانوار: ج 95، ص 189. مستدرك سفينة البحار: ج 2، ص 216)

تصاویر مذهبی

ترجمه های قرآن(بخش 20)

 ترجمه های قرآن

موسوي گرمارودي، سيد علي

سيد علي درمحضر پدرخواندن و نوشتن و قرآن آموخت ودرهمان كودكي با گلستان وخمسه نظامي آشنا شد. درهفده سالگي همراه پدر به مشهد رفت و از محضر بزرگاني چون شيخ مجتبي قزويني، حجج اسلام فردوسي پور و واعظ طبسي بهره ها گرفت. درسال 1345 دررشته ي حقوق دانشگاه تهران پذيرفته شد و در همين سالها با بزرگاني چون شهيد بهشتي، شهيد باهنر و شهيد رجايي آشنا شد.

سبک ترجمه:آزاد

نقاط قوت ترجمه: مترجم در ابتداي ترجمه خود نكاتي را كه در ترجمه‌اش روعايت نموده به شرح زير آورده است:
1. انتخاب نثر معيار در زبان ترجمه
2. در ترجمه بسم الله الرحمن الرحيم ترجمه سلمان فارسي (اولين مترجم قرآن) آورده شده است:
به نام يزدان بخشنده بخشاينده
3. عدم استفاده از مترادف‌ ها مگر در مواردي آنهم براي رساندن معاني خاص
4. ترجمه واو‌ها با توجه به معناي حاليه و آوردن واو در ترجمه در جائي كه زائده مي‌باشند.
5. آوردن تأكيدات عربي در ترجمه زبان فارسي به نحوي كه شيوائي ترجمه لطمه‌اي وارد نشود.
6. بكار بردن 3 نوع پرانتز در ترجمه (/) (=) ()
در پرانتر اول: پيشنهاد شده كه خواننده بتواند به جاي كلمة پيش از پرانتز، آن را كه در پرانتز و بعد از خطِ مايل آمده، جانشين سازد. پرانتز دوم: هنگامي است كه كلمه پيش از پرانتز، معني شده باشد. پرانتز سوم: براي مواردي است كه مترجم توضيحي تفسيري آورده است.
7. در پاورقي‌ها، مباحث لغوي از مراجع متقن آورده شده است.
8. اگر در جائي چند كلمة نكره به هم عطف شده باشند، در ترجمه، علامت نكرده تنها در كلمة آخر آمده است.
9. در بعضي موارد عين كلمة عربي در ترجمه فارسي آمده است بدليل عدم معادل در زبان فارسي.
10. آياتي كه در بردارنده مباحث كلامي از ديدگاه شيعه هستند، به بعضي از آنها در پانويس‌ها اشاره شده است.
11. در پايان آيات، در ترجمة كُم انتم هُم را چون با سياق زبان فارسي، يگانگي ندارد، حذف شده است.
12. بجهت پيروي از سياق فارسي، در برخي جاها مثلاً اسم فاعل‌ها در ترجمه به فعل بدل شده است.

ترجمه های قرآن(بخش 18)

ترجمه های قرآن

مشكيني، علي

يت‌الله‌ مشكيني‌ هنگامي‌ كه‌ همراه‌ با پدر در نجف‌ اشرف‌ مقيم‌ بود، به‌ مكتب‌ خانه‌ رفت‌ و سپس‌ همراه‌ پدر به‌ وطن‌ بازگشت‌ و مقداري‌ از مقدمات‌ علوم‌ ديني‌ را نزد پدر فرا گرفت‌.

با رحلت‌ پدر و به‌ سفارش‌ وي بري‌ تحصيل‌ علوم‌ ديني‌ به‌ شهرستان‌ اردبيل‌ سفر كرد و مقداري‌ از صرف‌ و نحو را در آنجا فرا گرفت‌. سپس‌ در معيت‌ عالم‌ بزرگواري‌ كه‌ از زخميان‌ حادثه‌ مسجد گوهرشاد مشهد در زمان‌ رضاخان‌ بود، به‌ شهر قم‌ آمد و در آن‌ ديار به‌ تحصيل‌ علوم‌ ديني‌ پرداخت‌. پس از ان يشان به نجف رفتند وي نزديك‌ به‌ هفت‌ ماه‌ نيز در نجف‌ اشرف‌ حضور داشت‌ و در درس‌هاي‌ خارج‌ استادان‌ آن‌ ديار، به ويژه‌ امام‌ خميني‌ (ره‌) شركت‌ مي‌كرد اما به‌ دليل‌ هوي‌ گرم‌ نجف‌ و ضعف‌ مزاجي‌ مجبور به‌ بازگشت‌ به‌ يران‌ شد. وي در دروس‌ خارج‌ فقه‌ و اصول‌ يت‌‌الله‌ العظمي‌ بروجردي ‌(ره‌) و يت‌الله‌ العظمي‌ محقق‌ داماد (ره‌) شركت‌ مي‌كرد.

سبک ترجمه: آزاد

نقاط قوت ترجمه:
1. نوع ترجمه: جمله به جمله.
2. وجود توضيحات در پرانتز كه در فهم يات كمك فراوانى مى‏نميد.
3. كليه ادات و عوامل تاكيد در ترجمه رعيت شده است‏.
4. توجه به كلماتى كه در جملات به صورت مفعول مطلق آمده‏اند.
5. كليه كلمات و حروف مانند حرف واو، فاء، ثم و ... در ترجمه آمده است‏.
6. توجه به فعل معلوم و مجهول- در ترجمه سعى شده است كه مجهول و معلوم بودن فعل رعيت شود و در ترجمه به صورت صحيح ترجمه شود.
7. تفاوت گذاشتن بين دو واژه الله واله كه به صورت صحيح ترجمه شده است.
8. حروف مقطعه بصورت صحيح ترجمه شده است.

نقاط ضعف ترجمه: ترجمه يت الله مشكيني از قرآن كريم، ترجمه‏ي روان و تفسيري است كه مترجم در آن كوشيده است تمام اضافات و توضيحات تفسيري خود را درون پرانتز قرار دهد. با ين همه، پاره‏ي از مبهمات قرآن چون حروف مقطعه در ابتدي بيست نه سوره قرآن كريم به تفصيل بيشتري بري خوانندگان شرح و تفسير شده‏اند. في المثل، مترجم محترم در ترجمه الآم در ابتدي سوره آل عمران آورده‏اند: الف. لام. ميم. ين حروف رمزهيي ميان اللّه و رسول اوست. ين كتاب مركب از همين حروف است و كسي توان آوردن مانند آن را ندارد. ين كتاب از الف (الله) به وسيله لام (جبرئيل) به ميم (محمد صلي الله عليه و آله) القا شده. ين كتاب داري محكمات و ين گونه متشابهات است. در حقيقت ترجمه ين يه حاوي چهار نظر مختلف در تبيين حروف مقطعه است كه مترجم آنها را يكجا گردآورده است. همچنين مترجم، گاه اقوال مختلف تفسيري را درون پرانتز با حروف عطف ي كنار هم مي‏آورد.

روز شمار تاریخ اسلام

13ام ذي الحجة الحرام

شق القمر

در شب 14 ذي الحجه واقعه شق القمر به اعجاز پيامبر صلّي اللَّه عليه و آله در مكه رخ داد.

عید قربان، تجلیگاه رحمت الهی

---

واژه «عید» به معنای رجوع و برگشتن است و «قربان» به معنای قربانی یا هر آنچه با آن بر پروردگار، تقرب جویند. از این رو، می‌توان عید قربان را به معنای بازگشت انسان به مقام تقرّب الهی دانست.

---

واژه «عید» تنها یک بار در قرآن آمده و به معنای روزی است که نعمت‌های آسمانی بر مۆمنان فرود می‌آید. در فرهنگ اسلام نیز از روزی که انسان در آن گناه و معصیتی مرتکب نشود، به عید تعبیر کرده‌اند. اعیاد اسلامی هم‌چون فطر، مبعث، غدیر و قربان، افزون بر این که خاطره رخداد مهمی را در یادها زنده می‌کنند و بزرگ‌داشت، درس‌آموزی و تبلیغ آن رویداد را یادآور می‌شوند، روزهای ویژه رحمت و لطف خداوندی نیز به شمار می‌آیند. در این عیدها، عطایا و نعمت‌های الهی، بر بندگان فرود می‌آیند و دریچه‌های بخشش و آمرزش پروردگار گشوده می‌گردد.

واژه «عید» به معنای رجوع و برگشتن است و «قربان» به معنای قربانی یا هر آنچه با آن بر پروردگار، تقرب جویند. از این رو، می‌توان عید قربان را به معنای بازگشت انسان به مقام تقرّب الهی دانست. این مقام در سایه مبارزه با هواهای نفسانی و در پرتو خودسازی و بهره‌وری از فرصت‌های ناب به دست می‌آید.

زایران خانه خدا پس از تحمّل مرارت‌های بسیار و پرهیز از آلایش‌های دنیوی، اینک به منزلگاه آخر رسیده‌اند. پایان عبادت‌ها، رازها و رمزهایی برازنده در خود نهان دارند، و از این روست که رمضان در منزل فطر، نماز با سلام، هفته با جمعه و حج با عید قربان به اتمام می‌رسند.

پروردگار متعال در قرآن مجید، زیباترین تصویر عشق الهی انسان را در داستان رضای ابراهیم (علیه السلام) و تسلیم اسماعیل (علیه السلام)، این گونه ترسیم کرده است: «و وقتی با او به جایگاه سعی رسید، گفت: ای پسرک من! من در خواب [چنین] می‌بینم که تو را سر می‌بُرم، پس ببین چه به نظرت می‌آید؟ گفت: ای پدر! آنچه را مأموری انجام ده! ان شاء الله مرا از شکیبایان خواهی یافت. پس وقتی هر دو تن در دادند [و هم دیگر را بدرود گفتند] و [پسر] را به پیشانی برخاک افکند، او را ندا دادیم که ای ابراهیم! رۆیای [خود] را حقیقت بخشیدی، ما نیکوکاران را چنین پاداش می‌دهیم. راستی که این همان آزمایش آشکار بود».

زایران خانه خدا پس از تحمّل مرارت‌های بسیار و پرهیز از آلایش‌های دنیوی، اینک به منزلگاه آخر رسیده‌اند. پایان عبادت‌ها، رازها و رمزهایی برازنده در خود نهان دارند، و از این روست که رمضان در منزل فطر، نماز با سلام، هفته با جمعه و حج با عید قربان به اتمام می‌رسند

عید قربان، حکایت آزمایش ابراهیم، اسماعیل و هاجر (علیهم السلام) و تاریخ عبودیت است. این حکایت و این آزمون، در طول تاریخ، همواره تکرار شده، اگرچه هیچ‌گاه بر آن شیوه و به آن‌گونه نبوده است. تکرار حیات‌بخش آن واقعه، در کربلا و در آزمایشی متفاوت تجلی یافت. در آن سرزمین، حضرت سیدالشهداء (علیه السلام) ابراهیم، زینبْ (علیها السلام) هاجر و فرزندان و یاران حسین (علیه السلام) اسماعیل این واقعه بودند. اینان حماسه این آزمون را پرشکوه‌تر بر پهنه ابدیت رقم زدند؛ چرا که ابراهیمِ کربلا، نه تنها یک اسماعیل، که اسماعیل‌هایش را به مذبح برد و در پایان خود نیز به قربان‌گاه شهادت رفت.

هاجر اگر بر جدایی اسماعیلی که به دامانش بازگشت صبر پیشه ساخت، زینب (علیها السلام) بر مصیبتِ فراقِ ابدی 72 عزیز، صبورانه سوخت. اگر آنان خانه کعبه را بنا نهادند تا مردمان به آنجا رو آورند و با خدای کعبه تجدید عهد کنند، امام حسین و امام زین العابدین (علیهما السلام) و زینب (علیها السلام) نیز با ایثار خون و رشادت‌های بی‌شمار، غبار غفلت و حجاب و نفاق را از چهره اسلام زدودند.

راز زندگی مردان راستین الهی، در آن است که آنان برای رسیدن به کوی دوست و کسب رضایت محبوب، هرچه جز خدا در دل دارند، بر جای می‌گذارند تا پاک و مطهر به بارگاه ربوبی حضرت حق وارد شوند. در این عرصه، قربانی، وسیله قرب است و عید قربان، روز تقرّب و نزدیکی به درگاه پروردگار. قربانی کردنِ هر آن چه غیر اوست و در دل و جان مسکن گزیده، مقدمه قُرب است.

عید قربان، حکایت آزمایش ابراهیم، اسماعیل و هاجر (علیهم السلام) و تاریخ عبودیت است. این حکایت و این آزمون، در طول تاریخ، همواره تکرار شده، اگرچه هیچ‌گاه بر آن شیوه و به آن‌گونه نبوده است. تکرار حیات‌بخش آن واقعه، در کربلا و در آزمایشی متفاوت تجلی یافت

این همان رمز قربانی و یکی از ارکان مهم حج ابراهیمی است. در سنّت قربانی، آدمی در آزمونی الهی، با بریدن گلوی طمع و با جدا ساختن اندکی از مال خود، از سر رضا و تسلیم و بدون بخل و تنگ نظری، هدیه‌ای در خور را نثار دوست می‌کند. بدون تردید، همان‌گونه که در آیه 37 سوره حج آمده، خداوند متعال از گوشت و پوست و خون قربانی بهره‌ای نخواهد برد، بلکه تقوا، پرهیزکاری و فرمان‌بُرداری انسان است که خدا را خشنود کرده و نردبان رشد و تعالی آدمی می‌شود.

بسیاری از فقها با استدلال به آیه 36 سوره حج، بر این باورند که گوشت قربانی را حتی به غیر مسلمان نیز می‌توان بخشید. از این رو، شایسته است فقیران را از هر مذهب و مرام، از منافع قربانی بهره‌مند ساخت. در کتاب مناسک حج حضرت امام خمینی آمده است: «احتیاط آن است که ذبیحه را سه قسمت کنند، یک قسمت را هدیه بدهند و یک قسمت را صدقه بدهند و قدری هم از ذبیحه بخورند و صدقه را به مۆمنین بدهند ... و اگر صدقه را به فقرای کفار بدهد یا آن که تمام ذبیحه را به آن‌ها بدهد، اشکال ندارد» .

در دنیایی که هر گروه و دسته، برای استثمار دیگران نقشه می‌کشند و تنها به منافع خویش می‌اندیشند، بدون تردید، تنها مکتبی چون اسلام ـ که دارای چنین تفکری بشر دوستانه و خیرخواهانه است و در عمل آن را به اثبات رسانده ـ قابل اعتماد و اطمینان است. اسلام، دین زدودن فقر است؛ حالْ هر کس و هر کجا که باشد. این‌گونه جامع نگری‌هاست که توجه مردمان گیتی را به این مکتب انسان‌ساز متوجه کرده است.

 

عید شرافت و بندگى

خوشا سر به سوداى معبود سپردن و فرمان بردن از حضرت دوست!

خوشا شیطان درون خویش را به بند کشیدن و از هر چه غیر دوست، چشم پوشیدن!

خوشا لحظه قربانى کردن بت‏هاى ظاهر و باطن به پاى عشق و هم‏سفر شدن با راهیان کوى دلدار!

خوشا گرگ‏هاى خشم و غضب را از دیار دل خویش راندن!

خوشا نوبت به زمین زدن ناقه‏هاى تکبر که اسباب زحمت آدمى‏اند و سد شده‏اند در مسیر رستگارى‏اش!

خوشا روایت «بسم الله» بر گلوى خویش خواندن و کلمه توحید را بر تخت پادشاهى قلب نشاندن!

خوشا جهاد اکبر با مدعیان دروغین خدایى و خوشا جان عزیز خویش را به قربان‏گاه عشق بردن وگذشتن از همه چیز به خاطر او!

عید شرافت و بندگى

عید قربان، عید شرافت بنى آدم است و کرامت انسانى‏اش؛ جشن رها شدن از قید پدرانى است که جان فرزند خویش را نذر قربان‏گاه‏ها مى‏کردند.

عید قربان، عید سربلند بیرون آمدن از امتحان عبودیت است.

عید قربان، نقطه عطف آزادى است در تاریخ اسارت‏ها و بردگى‏هایى که بر انسان تحمیل شده بود.

عید قربان، سرآغاز حکومت توحید است و تولد ایمان و مرگ تردید.

سالک راه عشق، پلک‏هاى بسته مى‏خواهد و قلب روشن. آنجا صحنه عاقلانه‏ترین جنون‏هاى دلدادگى‏ست؛ جایى که آنچه هست، معرفت است؛ نه مصلحت. در این مسیر، روح من، اسماعیل من است و براى ابراهیم شدن، تیغى تیزتر از «فراموشى خود» ندارم. به راستى، تنها کسانى فراموش نمى‏شوند که خود را از یاد ببرند

نردبان تقرب

عید قربان، عید تسلیم است و تعظیم شعایر الهى.

از «این حیوانات که قربانى مى‏کنید، نه گوشت و خونشان، که تقواى شما به خدا مى‏رسد».

قربانى کردن، نماد شکرگزارى است و نماد خاکسارى و ره‏سپارى با دین حنیف ابراهیم علیه‏السلام

قربانى کردن، نماد انفاق است؛ انفاق عزیزترین‏ها و بهترین‏ها؛ که «لَن تَنالُوا البِرَّ حتَّى تُنفِقُوا مِمَّا تُحِبُّون»؛ نشانه‏اى است براى نشان دادن بندگى و «هم‏صدا با حلق اسماعیل» نواى اطاعت سر دادن.

قربانى کردن، نردبان تقرب است و ذره شدن تا اوج... تا ملکوت... چاقو زیر گلوى «حرص» نهادن است و ریختن خون «بخل»؛ دل از تیرگى‏ها شستن است و تن سپردن به پاکى آب‏هاى طهارت...

آن روز، ابراهیم در کنار آبى‏ترین تصور رسالت خویش، به نمایشى سرخ فراخوانده مى‏شد. آنجا صحنه رقابت آسمان با زمین بود و او باید میان اسماعیل و پروردگارش، یکى را بر مى‏گزید.

محبوب ابراهیم، تحفه‏اى از او خواسته است؛ هدیه‏اى به نازکى حلق مبارک اسماعیل و اراده‏اى به استحکام تیزترین شمشیرها. اینجا نقطه رویارویى همه انسان با شیطان است؛ این عید قربان است؛ عیدى که در آن، توحید ابراهیم، در دو راهى انتخابى سخت مى‏ایستد و ملائک، نفس‏ها را براى تماشا حبس مى‏کنند.

ابراهیم سربلند

اسماعیل و ابراهیم به راه افتاده‏اند. سجاده‏اى به وسعت تمامى زمین، در قربان‏گاه پسر، رو به راه شده است. ابراهیم در برابر رسالت خویش، خم مى‏شود و رکوع مى‏کند تا تیزى شمشیر خویش را دو برابر کند و تحفه‏اى را که براى اثبات صداقت خویش پیش‏کش آورده است، تقدیم کند؛ ولى شمشیر با حلق اسماعیل در نمى‏آمیزد و سرانجام، سربلندى انسان در بلندترین قله تاریخ دلدادگى‏اش اتفاق مى‏افتد.

عید قربان، عید شرافت بنى آدم است و کرامت انسانى‏اش؛ جشن رها شدن از قید پدرانى است که جان فرزند خویش را نذر قربان‏گاه‏ها مى‏کردند

ابراهیم! امتحان تو، بلنداى سقف عشق را در معمارى بندگى نشان داد و خدا تو را استعاره کرد براى عبرت مدعیان ایمان.

با اسماعیل درونم

سالک راه عشق، پلک‏هاى بسته مى‏خواهد و قلب روشن. آنجا صحنه عاقلانه‏ترین جنون‏هاى دلدادگى‏ست؛ جایى که آنچه هست، معرفت است؛ نه مصلحت. در این مسیر، روح من، اسماعیل من است و براى ابراهیم شدن، تیغى تیزتر از «فراموشى خود» ندارم. به راستى، تنها کسانى فراموش نمى‏شوند که خود را از یاد ببرند.

بارالها! نفس خویش را در هر لحظه «رمى جمرات» مى‏کنم تا هر آنچه جز تو در من تجسم شود، محکوم به نابودى باشد.

الهى! حجّ درونى‏ام را به قربانى‏کردن نفس پایان ده تا اسماعیل وجودم را که در من به ودیعه نهاده‏اى، باهمان معصومیت کودکانه به دیدار تو آورم.

اسماعیل چه‏قدر تکرار شد!

اسماعیل! تو بارها تکرار شدى. بعد از تو، روزهایى در تاریخ سر رسید که روزى چند مرتبه عید قربان مى‏شد و چه ابراهیم‏ها که پسرانشان را با دست خالى به مقتل مى‏بردند و با دستى پر از بوى بهشت باز مى‏گشتند! تو آغازگر مکتبى بودى که در آن، شمشیر، جز به اراده دوست نمى‏برد و شاگردان تو از آن به بعد هر جا که شیطان دیدند، سنگ در دست گرفتند و دورش کردند؛ مثل بچه‏هاى فلسطین.

ابراهیم! شکوه محض لحظه ایثار، میراث آیه ‏هاى خلوصى است که پیامبرش تو بودى .